Antón non quería comer. pensaba que a cunca do leite era un mar branco cheo de néboa quente que lle subía polo nariz. sentía que naquel momento viña pedro o chosco para pecharlle os ollos lentamente. antón pediu que lle trouxeran o seu can, que lle fixeran un barco con miga de pan, que lle trouxeran un vento para botar fóra toda a néboa, que lle enviasen un rabaño de ovelliñas..., pero antón seguía sen ter fame e non quería comer, cada vez tiña máis sono. ninguén conseguiu que antón tomase o seu leite, pero si conseguiron outra cousa ben diferente.
